Jong talent verlaat PVDA: ‘Een revolutionair moet zich leren opofferen’

Met het vertrek van Waals PVDA-parlementslid Jori Dupont komt er een serieuze deuk in het zorgvuldig opgebouwde menselijke imago van de de partij van Raoul Hedebouw, zo onthult Le Soir. Dupont is niet de enige die uit de biecht klapt: twee andere ex-partijleden hekelen de radicaliteit van de communisten.

De naam Jori Dupont doet in Vlaanderen niet meteen een belletje rinkelen, maar in Wallonië is het 41-jarige parlementslid met meer dan 3.000 voorkeurstemmen een van de opkomende talenten van de communistische partij PVDA. Of beter: was, want Dupont verlaat nu uit onvrede zijn partij om als onafhankelijke te gaan zetelen.

Vervangbaar radertje

Dupont steekt zijn afkeer voor PvdA niet onder stoelen of banken: ‘Bij de PVDA moet het individu zichzelf wegcijferen. De wetenschap een vervangbaar radertje in een grote machine te zijn, is voor mij onhoudbaar geworden’, zo schrijft het parlementslid op sociale media en wordt hij in Le Soir geciteerd. 

Dupont maakt er gewag van dat ‘de PVDA nooit de bedoeling heeft om aan de macht deel te nemen’. ‘Het parlement dient voor de partij vooral om commentaar te geven, nooit om te besturen, want bij de PVDA zien ze de staat nog altijd als een “bourgeoisinstrument”. Dat is nog altijd een leninistische visie. Ondertussen is rechts wel aan de macht en wil ik niet wachten tot de revolutie een feit is. Je moet zeker sterk uit de hoek durven komen als partij, maar ook bereid zijn om zelf aan de macht deel te nemen. Precies daar loopt het mis: de PVDA staat daar niet voor open, maar sluit zich daarvoor af.’

De Waal hekelt ook de dubbele tong die de communisten in internationale kwesties hanteren. ‘Ik ben ook tegen het Amerikaanse imperialisme, maar evenzeer wil ik me uitspreken tegen de misdaden die het Iraanse regime tegen haar burgers begaat’, zo verwijst Dupont veelzeggend naar de houding van zijn ex-partij in de Iraans-Amerikaanse oorlog.

Banden verbreken

Dupont is de derde talentvolle belofte van de PVDA die er op enkele jaren tijd de brui aan geeft: Brusselaars Youssef Handichi (nu MR) en Soulaimane El Mokadem (nu PS) gingen hem al voor, grosso modo om dezelfde redenen. ‘Mijn coach bij de PVDA vertelde me dat ik alle banden moest verbreken met mensen die de strijd in de weg staan, zelfs als dat eigen familie is’, zo getuigt die laatste wanneer gecontacteerd door Le Soir.

De PVDA zelf verdedigt zich door te zeggen dat zulke vertrekken niet zelden te maken hebben met de strenge looneisen die ze mandatarissen opleggen: een parlementslid moet van de communisten kunnen overleven op een arbeidersloon, de rest wordt afgedragen aan de partij. ‘Dat is niet waar’, zo riposteert Dupont. ‘Ik ben al twaalf jaar militant en had al veel eerder om financiële redenen kunnen afhaken.’

‘De partij gebruikt dat financiële argument continu om niet aan introspectie te hoeven doen’, zegt dan weer Duponts ex-partijcollega El Mokadem. ‘Het financiële is niet het hoofdargument. Toen ik de facto 2.200 euro verdiende en mijn kinderen in de crèche inschreef, hield de crèche gewoon rekening met mijn parlementaire loon van 7.000 euro waardoor ik een hele hoge bijdrage moest betalen voor mijn kinderen. Het antwoord van de PVDA toen ik dat aankaartte? Dat een revolutionair zich maar moet leren opofferen.’