Waarom blijft het Vlaamse middenveld oorverdovend stil over Iran?

De balans staat er voorlopig op minstens 550 doden. Volgens lokale mensenrechtenorganisaties vooral tieners en jonge twintigers, die vaak vanop de daken door veiligheidsdiensten in het hoofd of de nek worden geschoten. Het geweld in Iran is ongezien, maar het Belgische middenveld zwijgt voorlopig als, welja, vermoord. Het verschil met de enorme mobilisatie en actiebereidheid rond Gaza is frappant.

Veelzeggender dan dit wordt het niet: op de perspagina van 11.11.11, de Belgische koepel van internationale solidariteit, gaan drie van de vijf meest recente persberichten over de situatie in Gaza. Over het brute geweld van het islamitische regime tegen de honderdduizenden burgers die in Iran nu al wekenlang de straat op trekken valt er helemaal niets te lezen. Geen blijk van solidariteit, geen veroordeling.

We sloegen er ook de persberichten en websites van onder meer het ACV en het ABVV, Oxfam, Pax Christi, Hart boven hard en het feministische vrouwennetwerk Femma op na: ook daar geen spoor van solidariteit met de betogers die de theocratische dictatuur in Teheran weg willen. Terwijl het bloed er de voorbije dagen bij wijze van spreken over de straten liep.

Gaza-betoging

Het verschil met de verontwaardiging over de situatie in Gaza kan amper groter zijn. Zowat alle Belgische middenveldorganisaties verenigden zich maanden geleden al onder de paraplu ‘Trek een rode lijn voor Gaza’, stapten mee op in grote betogingen in Brussel en startten zelfs rechtszaken tegen de Vlaamse regering om de uitvoer van militair materiaal naar Israël te stoppen.

Sterker nog: afgelopen zaterdag trokken, op initiatief van de Antwerpse Coalitie voor Palestina, opnieuw enkele honderden betogers door de straten van Antwerpen. Ze droegen slogans mee tegen de genocide in Gaza, maar repten met geen woord over de doden die letterlijk op datzelfde moment in Iran vielen.

Geen statement

Annemarie Gielen van Pax Christi reageert enigszins geprikkeld op de vraag waarom er afgelopen weekeind wél opnieuw betoogd werd voor Gaza maar voorlopig geen aandacht besteed wordt aan Iran.

‘We zijn natuurlijk ook bezorgd over Iran, maar we kunnen nu eenmaal niet alles. Er zijn natuurlijk ook voldoende groepen die wél opkomen voor Iran, maar het is quasi onmogelijk om de 25 organisaties die zaterdag mee opstapten voor Gaza op zo korte tijd te overtuigen om ook het geweld in Iran mee te nemen in die betoging. Daarnaast is Palestina al veel langer een prioritair aandachtspunt voor ons, net zoals Oekraïne overigens, en is het dus niet onlogisch dat we ons daarin blijven vastbijten. We moeten nu eenmaal keuzes maken.’

Of er dan binnenkort toch een krachtig statement over Iran zit aan te komen bij Pax Christi? ‘Daar heb ik voorlopig geen weet van.’

Kenny Van Minsel, persverantwoordelijke van de koepelorganisatie 11.11.11., geeft aan dat er vorige week wel degelijk een interview met iemand uit de Iraanse diaspora gepland was, maar dat dit finaal werd uitgesteld.

‘Daarnaast werken we momenteel aan een statement op sociale media dat zo snel mogelijk gepubliceerd zal worden. Een officieel persbericht komt er voorlopig niet, om de eenvoudige reden dat we zelf niet actief zijn in Iran. In Gaza is dat wel het geval. Maar dit belet niet dat we uiteraard wel wakker liggen van wat er momenteel in Iran gebeurt. Dit is echt een protestbeweging van onderuit, en we vinden het dan ook belangrijk om onze solidariteit daarmee te tonen.’

Moslimstem

De vooraanstaande Franse politoloog Dominique Reynié, die verbonden is aan de Sciences PO-universiteit in Parijs en de toestand in Iran al veel langer op de voet volgt, legde afgelopen weekeind de vinger op de wonde in een interview met de Israëlische televisiezender I24 News. Hij wijst erop dat steun aan de Iraanse betogers de facto neerkomt op verzet tegen een regime dat ook een aartsvijand is van Israël.

‘Voor een deel van de Franse intelligentsia mogen we hier niet ingaan tegen de vijanden van Israël,’ stelde hij. ‘Daar komt nog bij dat een flink gedeelte van de progressieve partijen in West-Europa de voorbije jaren nadrukkelijk heeft ingezet op de moslimstem. Zij vrezen dus dat kritiek op het islamitische regime in Teheran door hun electoraat zou kunnen worden opgevat als kritiek op de islam.’