Wanneer een burgemeester liever spot dan antwoordt

De Antwerpse districtsraad van 17 maart zal niet herinnerd worden omwille van visionaire politiek of heldere beleidskeuzes, wel omwille van een smalend zinnetje dat meer onthulde dan bedoeld. Toen Vlaams Belang-raadslid David Rosenberg kritische vragen stelde over de aanwezigheid van districtsburgemeester Paul Cordy (N-VA) op een iftar, georganiseerd door een N-VA-kandidaat in samenwerking met de omstreden moslimactivist Stijn Ledegen, kwam er geen inhoudelijk antwoord. Wel een sneer: ‘Uit wat ik opgemaakt heb uit uw gebrekkig Nederlands…’

Wat begon als een democratische interpellatie over de legitimiteit van politieke aanwezigheid op een door een islamist georganiseerd evenement, eindigde in een persoonlijke aanval die alle stijl en klasse miste. Een burgemeester onwaardig.

Accenten en uitgestoken handen

Want David Rosenberg sprak geen fout Nederlands. Rosenberg sprak met een Joods accent. En dat accent, zo lijkt het, was voor Cordy voldoende reden om de vraag niet ernstig te nemen. Of op z’n minst te ridiculiseren. Maar als dat de norm wordt op het Antwerpse bestuursniveau — accenten diskwalificeren in plaats van argumenten weerleggen — dan moeten heel wat geëngageerde Antwerpenaren zich zorgen maken…

Na de zitting sprak ik de burgemeester persoonlijk aan, vriendelijk en de-escalerend, en wees hem erop dat collega Rosenberg zich gekwetst voelde. Een uitgestoken hand, een kans tot herstel. Maar in plaats van een verontschuldiging volgde koppigheid. Geen nuance, geen reflectie. Enkel herhaling: ‘Ik had gelijk.’

‘Allemaal Antwerpenaar’

Pas later, in een interview met Het Laatste Nieuws, meende Cordy dat hij op de iftar aanwezig was ‘om te spreken over vrouwenrechten’. Een opmerkelijke bewering, aangezien een van de organisatoren net bekendstaat om vrouwonvriendelijke en homofobe standpunten. Men moet al over een flink moreel kompas beschikken om die paradox ongemerkt voorbij te lopen.

In de stad hangen ondertussen affiches met boodschappen als ‘Wordt iemand gepest in je club? Meld het.’ of ‘Zie je iets wat niet oké is? Blijf in de buurt.’. Campagnebeeldspraak over samenhorigheid, diversiteit en betrokkenheid — ‘Allemaal Antwerpenaar’ heet dat dan. Maar wanneer een Joods raadslid met een accent namens zijn gemeenschap het woord neemt, dan is hij blijkbaar toch niet helemaal ‘allemaal’.

Inhoud of dedain

Dit is niet gewoon een uitschuiver, maar een uiting over hoe wij met elkaar omgaan in het publiek debat. Of we kritiek beantwoorden met inhoud of met dedain. Of we accenten zien als verrijking, of als reden tot afwijzing. Of we een stad zijn van openheid, of van gesloten kringetjes, waarin alleen wie de juiste tongval hanteert, welkom is.

Wie echt gelooft in een inclusief Antwerpen, diskwalificeert niemand op basis van afkomst of uitspraak. Wie echt gelooft in vrouwenrechten, houdt afstand van hun vijanden. En wie echt burgemeester wil zijn van álle Antwerpenaren, zou beter nadenken voor hij spreekt.