Wanneer raadsleden niet luisteren naar het antwoord op een interpellatie

Deze vrije tribune is een reactie van Antwerps districtsburgemeester Paul Cordy (N-VA) op een eerder Forumstuk van districtsraadslid Kristof Luypaert (Vlaams Belang). Cordy werd bij naam genoemd.  

Mogen we van politieke mandatarissen in Vlaanderen verwachten dat zij zich in behoorlijk Nederlands uitdrukken? Terecht ergeren we ons aan Franstalige toppolitici die wel federaal willen meespelen, maar het Nederlands nauwelijks beheersen. Moeten we dan coulanter zijn voor lokale mandatarissen in de grootste Vlaamse stad? Ook als die zetelen voor een partij die pretendeert aan de spits van de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd te staan?

De taal die districtsraadslid David Rosenberg (Vlaams Belang) hanteerde in een interpellatie tijdens de Antwerpse districtsraad van 17 maart was niet, zoals Kristof Luypaert het in Doorbraak noemde, slechts een accent, maar wel een moeilijke worsteling met het Nederlands. Wie wil weten hoe dat nu juist klonk kan altijd de opname van de raad beluisteren en zelf een oordeel vellen.

Mij lijkt het in ieder geval vanzelfsprekend dat mandatarissen van Vlaams-nationale partijen een voorbeeldfunctie hebben, zich vlot in het Nederlands kunnen uitdrukken en zich niet tevreden mogen stellen met ondermaatse taalvaardigheid. Om het in de taal te zeggen die ten huize Rosenberg wellicht beter begrepen wordt: Plus est en vous.

Iftar

Maar de opmerking over de taal was slecht een zinnetje in het lange antwoord op een vraag die dan wel niet reglementair was gesteld, maar wel werd beantwoord. Er was wel degelijk een inhoudelijk antwoord, maar dat is duidelijk niet blijven hangen of misschien zelfs niet opgemerkt.

Interpellant Rosenberg viel over de aanwezigheid van verschillende Antwerpse politici van verschillende partijen op een iftar die door de vereniging van Vlaamse cricketclubs werd gehouden. Cricket, een sport die verbazend genoeg door Vlaamse wevers is uitgevonden en via Engeland verspreid is over de wereld om nu met Afghaanse migranten terug te keren naar Vlaanderen, is in Antwerpen ondertussen razend populair geworden. De sport beperkt zich ondertussen steeds minder tot de migrantengroepen die ze hebben meegebracht.

De iftar was een avond met veel aanwezigen, waar verschillende politici het woord hebben genomen, waaronder ikzelf. Naar aanleiding van de Internationale Vrouwendag verwees ik inderdaad naar vrouwenrechten. Er waren ook Afghanen die het woord namen. Radicale taal heb ik daar alvast niet gehoord. Wel bijvoorbeeld een ongehuwde moeder die het had over de inspanningen die zij doet om hier een leven op te bouwen. De meeste andere toespraken waren eerder luchtig van aard, zoals dat gaat op een avond georganiseerd door een sportclub.

Niet geschikt

Wie daar niet het woord nam, tenminste toen ik aanwezig was, was Stijn Ledegen, de figuur waarover Rosenberg in zijn interpellatie viel. Ik kende de man niet, maar hij blijkt inderdaad een verleden te hebben in Aalst, waar hij enkele jaren geleden behoorlijk controversiële uitspraken deed. Het leidde ertoe dat Vooruit hem uit de partij zette. Een terechte beslissing, want iemand met dergelijke opvattingen is niet geschikt om een politiek mandaat uit te oefenen.

Vooruit is op dat punt duidelijk consequenter dan de partij van Rosenberg, die toch ook enkele mandatarissen telt die in het verleden laakbare uitspraken inzake homofilie hebben gedaan, of die er niet voor terugschrokken om op televisie jonge transpersonen te schofferen. Zijn partij heeft bij het verdedigen van de rechten van die groep toch ook nooit echt vooraan gelopen. Ik kende Ledegen voor deze iftar niet, had hem ook nog nooit ontmoet en kende dus ook zijn uitspraken niet. Ik denk ook niet dat men kan verwachten dat een lokale mandataris iedere persoon met laakbare opvattingen uit iedere gemeente in Vlaanderen kent.

Uitnodiging

Zou ik weggebleven zijn van deze iftar mocht ik Ledegen wel gekend hebben? De opvattingen van de man hadden alvast weinig te maken met het evenement van de avond zelf. Als districtsburgemeester word je wel meer uitgenodigd op gelegenheden waar de mogelijkheid bestaat dat er aanwezigen zullen zijn met opvattingen waar je in het geheel niet achter kan staan of die je zelfs bestrijdt.

Maar die opvattingen zijn daarom nog niet bepalend voor het karakter van het evenement. Wanneer je, zoals Luypaert in zijn stuk, openheid bepleit naar alle groepen die in Antwerpen aanwezig zijn, zullen er inderdaad momenten zijn waarop je mensen ontmoet die opvattingen hebben die je zelf niet aanvaardbaar vindt.

Zo gebeurt het al eens dat ik in dezelfde zaal zit als een Antwerpse politicus die de islam onlangs nog wegzette als een kanker. Ik denk niet dat dat een groot bewijs van openheid is naar de vele islamitische Antwerpenaren. En wanneer ik, zoals in het verleden al is gebeurd, door andere geloofsgroepen wordt uitgenodigd weet ik dat ook zij vaak andere opvattingen hebben over homorechten dan ikzelf.

We moeten en mogen dat ook niet negeren of zonder meer aanvaarden. De gemakkelijkste manier is dan om ieder gesprek en ieder contact te weigeren, zoals Rosenberg in zijn interpellatie eigenlijk voorstelde. Of we door alle contact te weigeren die groepen vertrouwd zullen maken met onze Vlaamse normen en waarden is dan nog maar de vraag. Openheid veronderstelt dat je mensen kan ontmoeten maar ook kan zeggen waar het op staat, of dat nu over hun kennis van het Nederlands of over homorechten gaat.