Wie durft Israël nog te verdedigen?

Het aureool van internationaal martelaar verhuist van het jodendom naar de Palestijnen. Het zionisme teert al 77 jaar op de Holocaust. Het krijgt nu verwijten die de nazi’s toekwamen.

Er is moed nodig om tegen de mainstream in te gaan. De verwoesting van Gaza is zo stuitend dat de roep om maatregelen tegen Israël overweldigend wordt. Daarbij wordt de term ‘genocide’ meer en meer in de mond genomen. Voormalig diplomaat Mark Geleyn durft daar een antwoord op formuleren: ‘De oorlog die Israël tegen Hamas voert, is geen genocide. Noch moreel, noch volkenrechtelijk.’ Bekijken we zijn argumenten.

7 oktober was een genocidale aanval

Om te beginnen wijst hij erop dat als er iemand van genocide kan worden beticht, het wel Hamas is met zijn razzia van 7 oktober 2023. Hij heeft gelijk, op twee bedenkingen na: in de logica van Hamas zijn Israëli’s geen gewone burgers maar koloniale bezetters (ik laat in het midden of dat zo is); en een muziekfestival op twee kilometer van de openluchtgevangenis die Gaza was, was een provocatie. Dat neemt niet weg dat Hamas van Gaza inderdaad een oorlogsmachine heeft gemaakt, gericht op de vernietiging van de staat Israël.

‘Hamas zocht oorlog en kreeg oorlog’, schrijft Geleyn. Daarbij heeft niet Israël, maar Hamas zijn doeleinden gerealiseerd: in Israël bestaat nu het besef dat er nooit veiligheid zal zijn in het midden van een zee van haat, maar ook dat het aureool van internationale martelaar verhuisd is van het jodendom naar de Palestijnen. Ik laat opnieuw in het midden of dat rechtvaardig is, maar onderzoek het tweede argument: ‘Om van genocide te spreken is er naast het doden en vernietigen intentie nodig, de uitdrukkelijke wil om een volk of een etnie als zodanig te vernietigen. Israël heeft niet die bedoeling.’

Herinner je Amalek

Hoe weet hij dat? Ik geef toe: als gewezen ambassadeur in Israël heeft hij recht van spreken. Tegelijkertijd sluit hij de ogen voor een ondubbelzinnige uitspraak van Benjamin Netanyahu vlak na 7 oktober, toen hij verwees naar het Bijbelse I Samuel 15:2-3: ‘Dit zegt Jahwe van de machten: Ik ga de Amalekieten straffen, want zij hebben Israël de weg versperd, toen het optrok uit Egypte. Rukt dus uit en slaat de Amalekieten neer en voltrekt de ban aan alles wat hun toebehoort; spaart hen niet, maar brengt allen ter dood, mannen en vrouwen, kinderen en zuigelingen, runderen en schapen, kamelen en ezels.’

Nu kan men natuurlijk zeggen dat Netanyahu’s standpunt niet gedeeld wordt door de meerderheid van de Israëlische bevolking, maar dat gold ook voor de Duitse bevolking die – ondanks een reële jodenhaat – niet op de hoogte was over de aard van het geheime naziproject voor de joden.

‘Het is Hamas dat schiet op verdeelpunten’

Volgens de redenering van Geleyn zou ook tijdens de holocaust dus geen sprake zijn geweest van genocide. Verder is er zijn dubbel argument dat enerzijds een oorlogvoerende partij volkenrechtelijk niet verplicht is zijn vijand te bevoorraden; maar anderzijds Israël dat net wel probeert te doen uit een soort morele plicht. Om dan vast te stellen dat de hulpgoederen aangeslagen worden door Hamas.

Hij beweert zelfs dat het Hamas is dat de vertwijfelde bevolking beschiet aan de verdeelpunten. Waarbij de verbittering komt omdat hulporganisaties het spel van Hamas meespelen: ‘Hun symbiotische samenwerking met een terreurgroep is ontstellend.’

‘Het is Hamas of het is Israël’

Ik geef hem gelijk als hij schrijft: ‘Hamas draagt de grote verantwoordelijkheid voor het leed in Gaza. Die terreurgroep startte de oorlog, misbruikte de miserie en de honger van het volk als propaganda-instrument en verlengt bewust de crisis.’ Maar zijn oplossing is onrealistisch: ‘Het is Hamas of het is Israël. Een staakt-het-vuren dat Hamas als gezagsinstantie intact laat, is voor Israël een onaanvaardbaar risico. Hamas moet verslagen worden.’

Maar Hamas kán niet verslagen worden. Geleyn dwaalt als hij denkt dat het hier gaat om ‘een uiterst complexe stadsoorlog, in een dichtbevolkte omgeving, met een vijandige bevolking’. Het gaat om een bevrijdingsoorlog in een stedelijke omgeving. Israël slaagt er ongetwijfeld in om duizenden Hamas-strijders te elimineren, en zijn commandostructuur te amputeren, terwijl het vermogen van Iran om Hamas (en Hezbollah en de Houthi’s) van logistieke steun te voorzien zo goed als vernietigd is.

Waar het niet in zal slagen, is de haat in de harten van de Palestijnen te vernietigen. Israël doet mij denken aan een kampeerder die zijn tent opbouwt op een wespennest en verbaasd is dat die beestjes steken. Ik voorspel dat de zionisten vroeg of laat dat wespennest opnieuw zullen evacueren.