Zonder Vlaamse visie geen Vlaamse autonomie

11 juli was een feestdag. Politici pakken dan graag uit met hun verwezenlijkingen en waar Vlaanderen zo goed in is. Terecht. Maar Vlaanderen staat voor grote uitdagingen. Onze politici mogen wel wat meer ambitie tonen.

Niemand zit te wachten op het voluntarisme van Guy Verhofstadt (Open Vld) die van België snel een modelstaat zou maken. Bart De Wever en Matthias Diependaele (N-VA) hebben een andere stijl. Gelukkig maar.

Maar een zakelijke bestuursstijl mag geen excuus zijn voor een gebrek aan ambitie. De uitdagingen waar we vandaag voor staan, zijn niet min. Denk aan de achteruitgang van het onderwijs en de kennis van het Nederlands. De overheidsschuld. De vergrijzing en wachtlijsten in de zorg. De groeiende kost van de sociale zekerheid en de ongecontroleerde migratie. De overregulering, de-industrialisatie, en ga zo maar door.

Visie

Hoe zorgen we ervoor dat onze welvaart en ons welzijn in deze onvoorspelbare wereld op peil blijven? Hoe houden we onze uitgaven binnen de perken zonder mensen in de steek te laten die de ondersteuning van de gemeenschap nodig hebben?

Daarvoor is visie nodig. Niet nog maar eens een regering die van ad-hocoplossing naar ad-hocoplossing gaat, die de problemen oplost als ze zich stellen. Regeren is vooruitkijken en keuzes maken voor de toekomst.

Daar botsen we natuurlijk op de kern van ons probleem: alles zit vast in gebetonneerde evenwichten. Binnen een coalitie, maar ook binnen België. We zitten vast in compromissen van zes staatshervormingen die, met bijna onveranderlijke wetten, de regeringen van dit land in een wurggreep houden.

Een compromis tussen meer Vlaamse autonomie en meer Belgische bevoegdheden is al te vaak geprobeerd. Met versnippering van bevoegdheden tot gevolg. Dat verschil in visie verhindert een breedgedragen toekomstperspectief voor Vlaanderen en België. 1999 was de laatste keer dat het Vlaams parlement in vijf resoluties blijk gaf van een eensgezinde visie op de institutionele toekomst van Vlaanderen.

Keuzes

Als we Vlaanderen beter willen maken voor onze kinderen, moeten we duidelijke keuzes maken. Over de kosten voor de klimaattransitie blaast deze Vlaamse regering warm en koud. Gevangen in de coalitie, Belgische grendels en de Europese regels. De wachtlijsten blijven een erfzonde binnen de Vlaamse regering. Vlaanderen blijft te veel schulden maken door een overdreven subsidiëring. Vlaanderen blinkt uit in het opleggen van regeltjes en administratieve verplichtingen.

Vlaanderen verdient beter. Met dit beleid overtuig je niemand van het nut van Vlaamse autonomie. We moeten keuzes kunnen maken. Duidelijke keuzes. We moeten zorgen dat we die in Vlaanderen kunnen maken. De uitdagingen waar we voor staan zijn groot genoeg.

Vlaanderen doet het niet slecht, maar het moet beter. We hadden op 11 juli graag duidelijk gehoord hoe de Vlaamse regering en de andere regeringen bovenstaande uitdagingen zullen aanpakken. Qua ambitie mag het ietsje meer zijn.