België beloont asielhoppers met mooie dwangsom

De Belgische staat heeft voor het eerst in jaren effectief een dwangsom betaald aan asielzoekers die volgens de rechter onterecht geen opvang kregen. Het gaat om ‘asielhoppers’ die elders in Europa al een asielaanvraag indienden en daar opvang kregen.

Rechters veroordeelden België intussen al meer dan tienduizend keer voor het niet naleven van de opvangplicht. Dwangsommen voor die zaak lopen ondertussen op tot miljoenen euro’s. Toch bleef de politieke lijn onder verschillende regeringen opvallend consistent: niet betalen, zelfs niet na rechterlijke uitspraken of veroordelingen door internationale hoven.

Maar de advocate van de asielzoekers vond nu een juridisch slimmigheidje. Geld dat de Regie der Gebouwen, vastgoedbeheerder van de staat, verschuldigd was aan de staat, moest als dwangsom overgemaakt worden aan de asielzoekers. Het ging om bijna 40.000 euro.

De kwestie was al langer een splijtzwam in de Arizonaregering. Voor Les Engagés was het mooi meegenomen dat ze een verschil konden maken tegenover de hardere lijn van de N-VA.

Asielinstroom

De regering wil de stroom asielaanvragen, waarvan er vorig jaar bijna 70 procent werd afgewezen, doen afnemen. Asiel zet migranten aan om onverantwoorde risico’s te nemen om naar Europa te migreren door er asiel aan te vragen, want dat is hun recht. Ze kunnen dat niet altijd aanvragen in het meest voordelige land, dus hoppen ze verder, eens in bijvoorbeeld Italië of Griekenland een aanvraag ingediend. Worden ze toch afgewezen, dan blijven velen van hen illegaal in het land.

Zowel Nicole de Moor (cd&v), de vorige staatssecretaris van asiel en Migratie, als huidig minister van Asiel en Migratie, Anneleen Van Bossuyt (N-VA), wilden geen opvang voor asielzoekers die elders in Europa al asiel hadden aangevraagd en daar opvang kregen. Nochtans moest dat van de rechter.

Enerzijds kun je inderdaad zeggen dat de ministers de kern van de rechtsstaat ondergraven door de uitspraak van de rechter naast zich neer te leggen en dwangsommen of onderdak aan die asielhoppers te weigeren. Als de overheid zelf selectief bepaalt welke uitspraken ze uitvoert, wat blijft er dan nog over van het gezag van de rechter?

Welk signaal geef je anderzijds door dwangsommen aan asielhoppers wel te betalen? Advocaten vinden die meervoudige asielzoekers makkelijk. Er zijn genoeg linkse advocaten die de asielzoekers – uiteraard slachtoffers van een racistisch systeem – de weg willen tonen naar die dwangsommen.

De overheid blijft intussen zitten met een hoeveelheid asielaanvragen die de opvangcapaciteit ver overschrijdt. Dat meer en meer burgers de massamigratie niet lusten en geen opvang in hun buurt willen, helpt niet. Vandaar is de redenering om geen opvang te willen verlenen aan wie al elders in Europa opvang kreeg, te begrijpen. Tenzij je een linkse advocaat bent natuurlijk.

Gefrustreerde burgers

Er is een groeiende meerderheid van burgers die willen dat dit stopt en die hun ongenoegen ook laten blijken. Maar het lukt de overheid noch om de instroom te stoppen, noch om afgewezen asielzoekers even massaal uit te wijzen als ze binnenkomen. De rechter houdt een alternatieve interpretatie van de wet tegen, en wie die wet zelf wil veranderen, botst op de EU of het Mensenrechtenhof in Straatsburg.

En de asielhoppers zelf? Die weten nu dat de aanhouder wint. Als je in België lang genoeg en met de juiste juridische hulp aandringt, wacht op het eind de gouden dwangsom.