fbpx


Buitenland, Cultuur, Multicultuur & samenleven

De cultus van de mensenrechten




Bij de Franse katholieke uitgeverij Desclée De Brouwer, in een ver verleden in Brugge opgericht, verscheen een belangwekkend essay van de hand van Jean-Louis Harouel: Les droits de l’homme contre le peuple (2016). Professor emeritus Harouel is rechtshistoricus, maar publiceerde recent ook enkele essays met een uitgesproken politieke boodschap, zoals Le vrai génie du christianisme en Revenir à la nation. In zijn dit jaar uitgebrachte essay heeft hij het over de mensenrechten en hoe die worden misbruikt om een politiek te voeren die ingaat tegen de wil van het volk. Vandaar de titel: Les droits de l’homme contre le peuple.

In de laatste decennia van de vorige eeuw, zo betoogt professor Harouel, zijn de mensenrechten een nieuwe seculiere religie geworden, die het ter ziele gegane communisme moet vervangen als universeel heilsproject. Les droits de l’homme et du citoyen waren oorspronkelijk bedoeld om de Franse burger te beschermen tegen de willekeur van de staatsmacht. Maar vandaag worden ze misbruikt om massamigratie te faciliteren en aan de islam een geprivilegieerde status toe te kennen. De mensenrechten keren zich tegen het Franse volk en bedreigen dat volk in zijn voortbestaan. Wanneer een staat van de mensenrechten zijn beleid maakt, dan veroordeelt die zichzelf tot collectieve onmacht. De Moslimbroeders hebben dat maar al te goed begrepen, zoals blijkt uit een uitspraak van hun ideoloog Yusuf al-Qaradawi: ‘Met uw democratische wetten zullen we u koloniseren.’

Jean-Louis Harouel wijst er ook op dat de mensenrechten van aard veranderd zijn. De individuele vrijheden, zoals de vrijheid van denken en de vrije meningsuiting, zijn naar het achterplan verschoven. In de plaats kwam een obsessie met non-discriminatie, met ‘iedereen gelijk’ en de onderlinge verwisselbaarheid van alle mensen. Harouel spreekt van ‘mêmisme’. Wordt Parijs een stad bewoond door Malinezen, Somaliërs en Afghanen, so what? De mensenrechten verbieden ons ‘de andere’ anders te zien dan als een gelijke, en wat ons van elkaar onderscheidt mag niet meer worden benoemd. Mensenrechten bekommeren zich niet om de maatschappelijke cohesie en ondergraven het idee van burgerschap. In De la démocratie en Amérique heeft De Tocqueville het over het geluk geboren te worden in een Europees land ‘au milieu d’hommes que la nature avait faits nos semblables.’ Maar vandaag is dat geluk in strijd met de mensenrechten.

Om iedere vorm van discriminatie uit te schakelen, stelt Harouel, hebben we de liberale democratie ingeruild voor ‘un régime disciplinaire’. Die nieuwerwetse ‘democratie’ eist van het volk dat het zijn soevereiniteit opgeeft voor de cultus van het universele en de openheid naar ‘de andere’. In naam van de universele broederlijkheid moet de eigen identiteit worden verloochend en afgezworen. De fraternité van de Franse Revolutie wordt onder dwang opgelegd en verdringt de liberté. Zo wordt het pad geëffend voor het despotisme.

Wie meteen doorhad dat de cultus van de mensenrechten tot despotisme zou leiden was Edmund Burke, auteur van Reflections on the Revolution in France (1790). Harouel verwijst naar Burke, maar zonder uit zijn werk te citeren. Het loont nochtans de moeite dat wel te doen. In een magistrale zin vatte Burke samen wat er aan de ‘mensenrechten’ schort: The pretended rights of these theorists are all extremes: and in proportion as they are metaphysically true, they are morally and politically false. De zogenaamde rechten van deze theoretici gaan altijd tot in het extreme, en voor zover zij abstract gesproken waar zijn, zijn ze moreel en politiek vals.

Aangeboden door de Vrienden van Doorbraak


steun doorbraak

Dit artikel, cartoon of podcast wordt u aangeboden door de Vrienden van Doorbraak

Door een jaarlijkse of maandelijkse bijdragen financieren de Vrienden van Doorbraak de publicatie van de gratis toegankelijke artikels, podcasts, cartoons of video-uitzendingen op doorbraak.be. Onze vrienden krijgen ook korting in de Doorbraak winkel en exclusieve uitnodigingen.

Hartelijk dank voor uw steun als Vriend van Doorbraak.

Miel Swillens

Miel Swillens is een Vlaamse columnist en oud-medewerker van het weekblad Tertio. Hij screef ook liedjesteksten, o.a. voor Miek en Roel. Miel overleed in augustus 2017.

Dit artikel delen


Als abonnee kan u dit artikel gratis verspreiden via sociale media en doorsturen naar uw vrienden. Zij zullen dit artikel volledig kunnen lezen zonder abonnee te zijn of zonder een (proef)abonnement te nemen. Zij krijgen bij het lezen de vermelding dat dit artikel door u wordt aangeboden. Als u dit via email doorstuurt, wordt het emailadres van uw vriend niet genoteerd in de databank.

Commentaren en reacties


Reageren op een artikel? Graag, maar hou het netjes, blijf bij het onderwerp van het artikel en blijf niet eindeloos reageren.  Dit is geen plaats voor scheldpartijen en eindeloze discussies. Niet meer dan 10 reacties per dag per persoon en niet meer dan 3 per artikel graag.  Kijk vooraf even op onze Spelregels en technische problemen
Reacties - klik hier
Als ingelogde bezoeker kan u hier de reacties lezen en deelnemen aan het debat.
Reacties - klik hier
Als ingelogde bezoeker kan u hier de reacties lezen en deelnemen aan het debat.