En ‘plots’ zijn er zoveel migranten

Het aandeel Belgen met een Belgische achtergrond zakte van 78,5 procent in 2006 naar 63,4 procent in 2026. Meer dan een op de vijf inwoners heeft wortels buiten de EU. Bijna de helft van alle Brusselaars is niet in België geboren. Demografisch gezien is Brussel geen Belgische stad meer. Dat is geen rechtse ‘omvolkingstheorie’, maar een officiële statistiek van Statbel.

Die cijfers betekenen het einde van het debat over het bestaan van massamigratie. De cijfers zijn er. Wie zou ze dertig jaar geleden aanvaardbaar hebben gevonden? Geen enkele partij, ook niet de meest linkse, zou in 2000 een beleid met dit resultaat hebben verdedigd.

Struisvogelpolitiek

Onze samenleving is drastisch veranderd terwijl onze politici, die we verkiezen om te besturen, erbij staan en wegkijken. Zwijgen en niet kiezen, blijkt toch een keuze. Een keuze die tot 37 procent vreemdelingen in 2026 leidt.

Wie daar de voorbije twintig jaar vragen over stelde, was extreemrechts. Wie cijfers aanhaalde, was verdacht. Men noemde het racisme, en ‘haat zaaien’. Professor Wouter Duyck heeft het op X over een beschuldiging van ‘racisme’ als allesreiniger: schrobben, spoelen, debat gesloten. De moraal blijft proper.

Buitenwippers

Die cijfers tonen het falen van politiek, maar ook van de media die het politiek debat als ‘buitenwippers’ sturen. Wie migratie als probleem te sprake brengt, vliegt eruit, of komt er nooit in. En dus klinkt het in het publieke debat al jaren dat de bezorgdheden overdreven zijn, dat de integratie vordert, de arbeidsmarkt absorbeert en het onderwijs succesvol opvangt.

Ondertussen blijkt integratie te vrijblijvend. Bepaalde wijken in onze steden zijn parallelle samenlevingen. Die bestaan naast onze samenleving, maar teren wel op die samenleving. Dat is geen rechts doemdenken; elke serieuze socioloog die die vragen durft stellen en die niet bang is van de resultaten, moet wel tot die conclusie komen.

Werkloos en criminaliteit

Deze week zette ook professor Stijn Baert (UGent) een onderzoek in de kijker. Het aandeel werklozen bij inwoners van niet-Europese migratie ligt procentueel veel hoger. Werkloosheid is in die groep structureel en hardnekkig.

Deze week kon u op Doorbraak lezen over een Deens onderzoek dat uitwijst dat niet-Europese migranten zwaar oververtegenwoordigd zijn in criminaliteitsstatistieken. U vraagt zich misschien af of dat in België ook zo is. Wel, we houden die statistieken niet bij, want dat is racistisch. Niet meten, is niet weten. Georganiseerd wegkijken heet zoiets.

Rellen

Waartoe wegkijken kan leiden, zien we in Belfast. Als mensen het gevoel hebben dat de overheid weigert hun dagelijkse realiteit op straat, op school en in de rechtbank, te zien, dan nemen sommigen het recht in eigen hand. Met blind geweld tegen onschuldigen als gevolg.

Extreem geweld is een symptoom, geen oorzaak. De oorzaak is decennialang wegkijken, gecombineerd met de morele arrogantie om iedereen die vroeg om actie te behandelen als verdachte.

Het moet anders. Problemen moeten benoemd en aangepakt worden: geen selectief migratiebeleid, geen ernstig terugkeerbeleid, geen bindende integratieverplichting, geen statistische oneerlijkheid en een politieke cultuur die kritiek systematisch criminaliseert in plaats van beantwoordt. Je kan vandaag niet meer praten over de kracht van de diversiteit zonder de balans op te maken voor de samenleving. Links wegkijken kan echt niet meer. De cijfers liegen niet.