Europese Unie: de slinger slaat terug

Op enkele maanden tijd is de Europese Unie volledig van koers veranderd: cash is voortaan king, leve ReArm Europe en herindustrialisatie en de ESG- en DEI-criteria moeten op de schop… Als de realiteit verandert, veranderen de opvattingen.

‘De tijden zijn al veranderd’, zei zowel Mark Elchardus als Rik Torfs op Doorbraak. Maar dat we die verandering zo snel zouden zien, wie had dat gedacht? Nog niet zo lang geleden was wie als ‘prepper’ bekend stond een soort terrorist. Niet te betrouwen en in de gaten te houden. Preppers moesten niet op mededogen rekenen. Misschien zegt de naam Yannick Verdyck u iets.

Cash is king

Voor wie het niet mocht weten: ‘prepper’ is afgeleid van het Engelse werkwoord ’to prepare’. Het begrip duidt iemand aan die zich voorbereidt op een noodsituatie. Preppers leggen een voorraad van voedsel, water en medicatie aan, leren verdedigingstechnieken en leggen cashgeld opzij.

U hebt waarschijnlijk ook het hilarische filmpje gezien waarin Eurocommissaris Hadja Lahbib (MR) kurkdroog zegt: ‘Cash is king.’ Terwijl dat geld nog niet zo lang geleden zo digitaal mogelijk moest zijn. Cash was ouderwets en onveilig, en rook naar zwart geld en misdaad. De EU zag liever het geld helemaal gedigitaliseerd. Wie kritiek had op de digitale euro — dat die programmeerbaar zou zijn bijvoorbeeld — was een complotdenker. Of had minstens iets te verbergen.

Tot nu. Cash is king. Schrijf maar op.

Herbewapenen

Bij de verkiezingsdebatten was investeren in defensie nog een onderwerp. Als burger beleggen in defensiebedrijven, dat kon eigenlijk niet. Het paste niet in de opgelegde definitie van duurzaamheid die ook de bank had aangenomen. Bommen zijn slecht voor het milieu en de medemens. Dat paste niet in de ‘duurzame ontwikkelingsdoelen’.

Vandaag geeft de Europese Unie lidstaten een vrijstelling op hun begroting om te investeren in defensie. Die omslag is in zes maanden en zelfs minder gemaakt. Maar de oorlog in Oekraïne duurt wel al drie jaar.

ReArm Europe, heet het nu. Een omslag van 180 graden.

Koop Europees!

‘Koop Europees’, klinkt het tegenwoordig in Brussel. Pleiten om lokaal te kopen, dat deden geitenwollensokken en nationalisten. De wereld was onze fabriek en wereldhandel de garantie op veiligheid en welvaart. ‘Koop lokaal’ rook naar mottenballen of fascisme. Tot nu.

Tijdens de coronapandemie bleek al hoe kwetsbaar we zijn zonder fabrieken. Daar komen de wereldhandelhinderende Houthi’s bovenop. En de Chinezen die voor enkele industriële producten een monopolie hebben. Terwijl ze met zwaar gesubsidieerde producten onze industrie verder om zeep helpen. Maar omwille van de wereldvrede door handel staan we dat toe. Europa wou geen fabrieken, wel een Green Deal.

Vandaag proberen we die Green Deal een beetje te vergeten. Europa moet herindustrialiseren.

Lettersoep

Dan zijn er nog de ESG-eisen. Die afkorting staat voor ‘Environmental, Social and Governance’. Dat houdt in dat energieverbruik, klimaat, beschikbaarheid van grondstoffen, gezondheid, veiligheid en goed ondernemingsbestuur worden meegewogen bij de selectie en het beheer van deelnemingen in bedrijven. Vergeet de winst, denk aan de moraal!

Daarnaast is zijn er de DEI-criteria (Diversity, Equity, and Inclusion). Het werden de liberale letterwoorden waar bedrijven moesten aan voldoen. Met dikke rapporten geschreven door dure consultants als bewijs. Een soort moderne aflaat.

Markt en democratie

‘Maar ook dat blijft niet overeind. Zoiets weegt op de productiviteit’, klinkt het nu. ‘Het was leuk, maar we kunnen het ons niet meer permitteren.’ De markt corrigeert de uitwassen van de democratie, zo lijkt het. Hoewel, democratie? Wie heeft dat ooit echt gewild?

De moralistische Europese politiek maakt plaats voor een realistische ‘Europa Eerst’-politiek. De burger beseft: als de realiteit verandert, verander je best je gedrag en je opvattingen. De politici volgen. Desnoods via de stembus. Democratie werkt.