Links kiest voor ‘eigen volk eerst’

De PS-staat is springlevend in Brussel en Wallonië, maar het probleem is helaas veel groter dan de PS. Ook in Vlaanderen kozen Vooruit, Groen en de PVDA bewust voor ‘verruiming’ met kandidaten met een migratieachtergrond. Die brachten een ‘multicultureel cliëntelisme’ mee dat onze samenleving verdeelt.

Lotfi Mostefa, schepen in Anderlecht voor de PS, speelt cavalier seul bij de toewijzing van sociale woningen. Dat blijkt uit een onderzoek van Pano. Stemmen ruilen tegen een woning, een job, of subsidies: het is de klassieke PS-formule. Niemand die daar nog echt van schrikt.

Maar doen we het in Vlaanderen zoveel beter? De voorbije jaren heeft links doelbewust kandidaten met allochtone wortels naar voren geschoven. Dat deden ze uit electoraal opportunisme en ideologische overtuiging. Alles in naam van de heilige diversiteit.

Veel van die nieuwe politici brachten een sterke eigen-volk-eerst-reflex mee. Ze bleken het niet op te nemen voor alle ‘minderheden’ of verdrukten, maar vooral voor de eigen etnische of religieuze groep.

Politiek als groepsbelang

Wat is het gevolg? De politiek in functie van een groter gemeenschappelijk goed wordt vervangen voor die van het belang van de eigen bevolkingsgroep. Subsidies voor moskeeën of etnische verenigingen, halal in scholen, aparte faciliteiten, prioriteit bij sociale huisvesting, etnische netwerken tot in de ambtenarij, zijn de logische gevolgen van dat soort politiek.

De allochtone mandataris is geen bruggenbouwer, maar de belangenbehartiger van zijn gemeenschap. Links dacht bondgenoten binnen te halen tegen de ‘witte’, ‘Vlaamse’, ‘conservatieve’ elite. In plaats daarvan haalt het een dynamiek binnen die veel schadelijker is dan de vroegere verzuiling.

De toenmalige katholieke zuil, de CVP-staat, was breed ingebed in de hele samenleving, met een visie op het algemeen belang die, hoewel misschien paternalistisch, toch de hele bevolking omvatte en bovendien tegengewicht kreeg van andere zuilen. De nieuwe etnische zuilen zijn veel meer particularistisch. Ze focussen op de eigen groep, en dan vooral op de voordelen voor de eigen groep en hun aandeel in de publieke middelen.

Frankrijk als waarschuwing

Wie wil weten waar dit toe leidt, hoeft niet ver te zoeken. In Frankrijk heeft extreemlinks (La France Insoumise en gelijkgestemden) hele banlieues en steden in handen gespeeld van nieuwe elites van niet-Europese afkomst. Burgemeesters met Maghrebijnse of Afrikaanse roots geven er openlijk prioriteit aan hun eigen (etnisch-religieuze) achterban, met gekke ideeën zoals de politie ontwapenen, terwijl de criminaliteit net explodeert.

De Franse les is duidelijk: wie denkt dat massale immigratie uit culturen met een sterke tribale of religieuze loyaliteit te combineren valt met een universeel, seculier links project, leeft in een illusie. Uiteindelijk wint de sterkste identiteit. Dat is niet de postmoderne, kosmopolitische identiteit van de linkse elite.

Eindpunt

Links trekt zo ten strijde tegen de opdeling van de samenleving die ze zelf versterkt. In plaats van één volk met een gedeeld lot, krijgen we concurrerende etnische en religieuze blokken. Links heeft de controle verloren over het proces dat het zelf in gang heeft gezet en weigert dat in te zien.

De grootste bedreiging voor sociale cohesie komt vandaag van de nieuwe identitaire politiek op links. Wie dat blijft ontkennen is medeplichtig aan de balkanisering van onze samenleving.