Staatsvijand nummer één

In mijn vorig stuk ‘Ons is binnenkort verleden tijd’ omschreef ik de multiculturele crisis als het meest dringende maatschappelijke probleem. Dat was verkeerd. Aan al diegenen die zich sinds de publicatie vol overgave op dit hoogdringende probleem hebben gestort: mea culpa!

Begrijp mij niet verkeerd: het verval van onze traditionele westerse leefwereld door de aanhoudende immigratie was en blijft de allergrootste uitdaging voor onze samenleving, maar de urgentie ligt in de eerste plaats elders.

Voor de gelegenheid wat oorlogsretoriek ter verduidelijking: een conventionele oorlog met bijvoorbeeld Rusland zou veel burgerslachtoffers maken en infrastructuur vernietigen. Maar na de gezamenlijke rouw en heropbouw zou onze samenleving dezelfde zijn met nóg sterkere gemeenschappelijke waarden, normen en tradities die ons binden als volk.

De cultuuroorlog daarentegen woedt binnen de gemeenschapsgrenzen. Wij, de autochtone strijdkrachten, delven stilaan het onderspit. Binnen afzienbare tijd zal de oprukkende cultuur onze leefwereld overheersen. De vijand is hier nochtans niet als wolf in schaapskleren geïnfiltreerd of verstopt in het Ros Beiaard en door onszelf binnengehaald. Hij werd, gewapend met antiwesters sentiment en religieuze fanatiek, binnengeloodst door oikofobe deserteurs uit eigen rangen.

Bondgenoot

De overlopers verwelkomden de indringers als volwaardige leden van onze gemeenschap. Hoewel in de minderheid gaf de vijand zich nooit over aan onze cultuur. Integendeel, zijn leger groeit en verovert dagelijks terrein. En voor we gebied kunnen heroveren, moeten we de verraders in ons midden neutraliseren.

Ze gaan open en bloot te werk, dus we hoeven ze niet te ontmaskeren. Ze zijn met weinig, maar door hun eenheid, vastberadenheid en institutionele macht zijn ze sterker dan de massa. Gewapend met pen en papier bombardeert het journalistieke verbond onze verdedigingslinies en geeft het zichzelf rugdekking bij elke tegenaanval. De situatie op het terrein bewijst de kracht van het vijandelijk bondgenootschap.

Mars naar verzet

Ondanks een slinkend publiek bepaalt, stuurt en beslecht de vierde macht nog altijd het debat. Journalisten kiezen de weg en zetten iedereen onder druk die een ander pad verkiest. Het recept is even simpel als doeltreffend: manipulatieve demonisering door misbruik te maken van het monopolie op de maatschappelijke communicatiemiddelen.

Dat misbruik is járenlang organisch gegroeid en heeft zijn wortels in de mars door de instellingen die de revolutionairen uit ’68 succesvol volmaakten. Het is geen complot. Wél het resultaat van de intrede van ideologische activisten in het edele beroep van journalist. De progressieve dominantie maakte van elke redactie gaandeweg een actiecomité. Met verzet tegen rechts-ideologische en conservatieve ideeën als algemene journalistieke drijfveer.

Wapenarsenaal

De traditionele media vormen een haast oninneembare vesting. Naast gesubsidieerde alleenheerschappij over elk traditioneel communicatiemiddel, beschermt de Grondwet hun absolute onafhankelijkheid. Deontologische controle wordt exclusief en sporadisch uitgevoerd door beroepsgenoten werkzaam bij WC-Eend.

Ondanks de afgenomen vuurkracht door de opkomst van sociale media beschikt de pers nog altijd over een uitgebreid en doeltreffend wapenarsenaal. Door de bewuste keuze van gasten, vragen, intonatie, titels, beelden en andere instrumenten creëert de pers een eigen context. Onuitgenodigde gasten, onaangeroerde onderwerpen, ongestelde vragen en genegeerde antwoorden vormen vaak het sterkste wapen in zijn opiniestrijd.

Oostende

Aan voorbeelden van creatieve journalistiek geen gebrek. Een recent voorval: een vrouw wordt doodgeschoten in Oostende. VTM Nieuws bracht verslag uit van wat een ooggetuige zag. Geen woord over de afkomst van de dader. Vreemd, toch? Wie gelooft dat de ooggetuige niet verteld heeft dat de dader een blanke, zwarte of bruin getinte man is?

Waarom weten we als kijker zelfs met absolute zekerheid dat de ooggetuige een allochtone dader heeft gespot? Simpel: omdat we via VTM Nieuws niet vernamen dat het om een ‘witte’ man ging. De intelligente redactieleden weten immers dat afkomst vaak relevant is. Dat merkten we onlangs nog toen twee Russen een man doodsloegen in Zeebrugge. Maar de journalistieke anti-rechtse strijd heiligt de middelen. Ook al sneuvelt daardoor de waarheid op het ideologische slagveld.

Aalter

We verlaten Oostende voor Aalter, waar burgemeester Pieter De Crem zich bezondigde aan discriminatie bij de registratie van allochtone inwijkelingen. Naar verluidt om zijn kiezers tegemoet te komen in hun weerstand tegen de vervreemding. Hoewel weinig andere instrumenten ter beschikking is het onwettig en daarom een grove fout. Desondanks de politieke misstap is er een breed begrip voor de ex-minister.

Door de oorverdovende steun besliste de ochtendploeg van Radio 1 om twee burgemeesters naar de studio te lokken. Een slimme zet, want welke burgervader bekritiseert op de nationale radio een deel van zijn eigen inwoners? Maar Ruth zou Joos niet zijn als ze hen ook niet zorgvuldig selecteerde.

De N-VA-burgemeester van Diksmuide met een kleine populatie allochtone inwoners waartegen desondanks weerstand is. Daartegenover de liberale sjerphouder van het multiculturele Vilvoorde. Conclusie: niet de slechte integratie van nieuwkomers, maar de ongastvrije houding van Vlamingen die amper allochtone burgers tegenkomen is het kernprobleem.

Charlotte

Ik zou met u ook de oceaan willen oversteken naar de stad Charlotte, waar de Oekraïense vluchtelinge Iryna Zanutska in de metro op gruwelijke wijze door een zwarte man werd neergestoken. ‘I killed the white girl’, scandeerde de dader tot tweemaal toe. De hoofdzakelijk zwarte omstaanders bleven allemaal netjes op hun metrostoeltje zitten terwijl Iryna langzaam stierf.

Maar ik bespaar u die lange reis omdat er verder niets over te vertellen valt. De media zwegen er namelijk massaal over.

Demonisering

De ochtendpers verklaarde de Diksmuidenaars onterecht angstig voor verandering. Een mild oordeel, want evengoed was racisme het verdict. Het vonnis dat net ervoor in de zaak-De Crem werd geveld. Journalisten bepalen als wetgever wat goed en slecht is. Vervolgens controleren zij als gezagsdrager wie goed en slecht doet. Ten slotte veroordelen zij als rechter wie goed en vooral slecht is.

De macht om te demoniseren, gekanaliseerd in een uitsluitend progressief journalistiek activisme, zorgt voor een verlammende angst die zelfs de stoutmoedigsten onder ons aantast en elke broodnodige maatschappelijke verandering in de kiem smoort.

De vierde macht is daarom staatsvijand nummer één. Zolang hij niet figuurlijk wordt geneutraliseerd, zullen we onze leefwereld zien transformeren, ongeacht de democratische wil.