Van pensioen tot Palestina: hoe de vakbonden zichzelf overbodig maken

De Belgische vakbonden lijken vastbesloten om het land even onbestuurbaar te maken als Frankrijk. Wat begon als een sociale strijd, is verworden tot een cultuurstrijd. De eis voor een lagere pensioenleeftijd wordt nu gekoppeld aan het klimaat en zelfs aan Palestina.

Voor de bonden is het simpel: anderen moeten betalen. ‘De rijken’ moeten de crisis dragen. Dat veel betogers niet beseffen dat ze zelf tot die ‘rijken’ zullen behoren zodra de rekening wordt doorgeschoven, is deel van het spel.

Voor wie werkt

Wie pleit voor een lagere pensioenleeftijd én tegelijk zegt te vechten voor de toekomst van jongeren, zit in een paradox. Toch leek geen van de 80.000 (volgens de politie) tot 120.000 (volgens de organisatoren) betogers daar wakker van te liggen.

Weinigen lijken te beseffen dat iedereen die niet werkt, wordt onderhouden door wie wél werkt. Dus voor wie vecht de vakbond eigenlijk?

In plaats van oplossingen te zoeken, blijven de vakbonden hangen in het verleden. Ze verdedigen ‘verworven rechten’ alsof de toekomst niet bestaat. Ze klampen zich vast aan een confrontatiemodel dat enkel verdeelt. Maar welke verworven rechten hebben onze kinderen straks nog?

Klimaat en Palestina

Dat ze er ook nog klimaat en Palestina bij sleuren, maakt het helemaal absurd. Het is links opportunisme in zijn zuiverste vorm. Hoe zet de vernieling van de kantoren van de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ) de pensioeneis kracht bij?

Maar de vakbonden sluiten hun ogen voor extremisten zoals Code Rood, die ze zelfs als bondgenoten bestempelen. Bij het vandaliseren van de gebouwen van DVZ was de Antifa-vlag prominent in beeld. Groepen die niet streven naar sociale rechtvaardigheid, maar naar chaos. De beelden spraken boekdelen: gemaskerde relschoppers, Tout le monde déteste la police roepend, vernielingen en brandende vuilnisbakken. En de politie? Dat zijn toch ook gewoon werkmensen?

Niet alleen gedogen de vakbonden die groepen, vakbondsleiders vergoelijken het geweld. ‘Het is jammer, maar de kern ervan is verontwaardiging’, zei algemeen secretaris van ABVV Bert Engelaar. Zou hij dat ook zo zeggen indien de bonden rechtspersoonlijkheid hadden?

De goede kant

De vakbonden willen koste wat kost aan ‘de goede kant van de geschiedenis’ staan. Maar in het debat over de sanering van de overheidsfinanciën dreigen ze net aan de verkeerde kant te belanden. Werknemers, zelfstandigen, werkgevers – we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Onze kinderen ook.

Waarom vertaalt de vakbond dat niet naar redelijke voorstellen, in plaats van schuimbekkende slogans, en gedoogd extremisme? Waarom politieke tegenstanders neerzetten als gangsters of slagers met bloed aan hun handen?

PVDA

De vakbonden voeren een strijd die ze nooit kunnen winnen. Hun slogans brengen alleen frustratie voort. Ze hadden een historische kans om relevant te zijn in het debat over de staatsfinanciën, maar misten die opnieuw.

Die honderdduizend betogers maken het verschil niet, omdat hun eisen hol klinken. Misschien wordt het tijd dat de vakbonden wat minder luisteren naar PVDA – en wat meer naar de realiteit.