Vandaag 1886: Juul Callewaert geboren, Vlaams dominicaan en toegewijd Vlaams-nationalist

Hij wordt geboren in Torhout op 4 februari 1886. Als boerenzoon treedt hij in bij de dominicanen. Zijn eerste werkveld is Oostende. Hij schrijft toen al bijdragen voor onder meer Ons Volk Ontwaakt. Bij het begin van de Eerste Wereldoorlog wijkt hij uit naar Engeland en wijdt zich daar aan de zielzorg van de Belgische vluchtelingen in Manchester en omgeving. Tegelijk schrijft hij bijdragen voor onder meer Ons Vaderland, het blad van de Vlaamse frontsoldaten.

In 1917 verdedigt hij de vredespolitiek van paus Benedictus XV en veroordeelt het militarisme. Dat leidt tot een storm van protest in de Franstalige dagbladen. Callewaerts pacifisme is nauw verbonden met zijn flamingantisme, dat door de oorlog sterk radicaliseert. Hij pleit in het openbaar voor een vrij Vlaanderen en een vrij Wallonië, maar hoopt op een Heel-Nederlandse republiek.

Ook na de Eerste Wereldoorlog wordt Callewaert omwille van zijn uitgesproken Vlaamsgezindheid door de kerkelijke overheid gewantrouwd en in ballingschap naar het dominicanenklooster van Tallaght (Ierland) gestuurd. Daar leerde hij de Ierse nationale beweging beter kennen en schrijft hij Ierland en het Ierse Volk.

In 1921 keert Callewaert terug naar Vlaanderen. Hij krijgt de leiding over het tijdschrift Onze Jeugd en geeft aan dit katholieke blad meteen een Vlaams-nationale oriëntering. De kerkelijke overheid verwijdert hem in 1928 als hoofdredacteur.

Na de parlementsverkiezingen van 1936 biedt het Vlaams Nationaal Verbond (VNV) hem het mandaat van gecoöpteerd senator aan, maar hij weigert, alhoewel hij een persoonlijke vriend was van VNV-leider Staf de Clercq. Begin januari 1939 wordt Callewaert naar het klooster in Antwerpen overgeplaatst, waar hij tot prior wordt gekozen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog blijft Juul Callewaert wie hij was: Vlaams-nationalist, anti-Belgisch, rechts-katholiek integrist en principieel tegenstander van het nationaalsocialisme. Maar in 1945 wordt hij veroordeeld tot zes jaar hechtenis en vijf miljoen frank boete, in beroep omgezet tot twaalf jaar en dezelfde boete.

Eind 1948 komt hij vrij, op voorwaarde dat hij in ballingschap gaat. Callewaert wordt aalmoezenier in Zwitserland. In 1950 keert hij terug naar het klooster in Gent. In 1951 weigert hij naar de IJzerbedevaart te gaan, vooral omwille van de ‘te slappe houding van het huidig comité’. Tot 1961 bleef hij niettemin present op de IJzervlakte. Hij overlijdt op 25 november 1964.