Waar blijft de verontwaardiging over geweld tegen christelijke minderheden?

Politici hebben de mond vol van mensenrechten. Maar niet van de rechten van alle mensen, zo blijkt maar weer. In de Goede Week en op Pasen was er wereldwijd alweer geweld tegen christenen. Volgens ngo Open Doors worden er wereldwijd zo’n 388 miljoen christenen, dat is een op de zeven, vervolgd. Wanneer hoorde u daar voor het laatst iets over in de mainstream media?

Berichten over geweld tegen christenen passen niet in het verhaal. Het christendom zou die ‘witte paternalistische godsdienst’ zijn, aanjager van kolonialisme en geweld. In het hoofd van vele westerse geseculariseerde en woke journalisten kunnen christenen dus ook geen slachtoffer zijn. Want zo delen ze de wereld op: in slachtoffers en daders. De rollenverdeling staat niet ter discussie. Christenvervolging is dan ook geen punt in de politiek. In de Europese politiek is het toxisch om over het christendom te spreken, vertelde een EU-lobbyist in december nog aan Doorbraak. In de Belgische politiek is het überhaupt geen onderwerp.

Een extra factor die het zwijgen verklaart, is de religieblindheid van westerse politici, opiniemakers en zeker van de pers. In onze geseculariseerde wereld is religie privé. Je vindt Boeddha leuk, of Jezus. Elk geloof in een werkelijkheid boven de onmiddellijk waarneembare is volgens hen even onnozel en dus ook even vrijblijvend.

Geweld gebruiken

Maar in grote delen van de wereld maakt religie wel deel uit van de identiteit van mensen, groepen en volken. Zonder religie is hun wereld niet te begrijpen. Religie kan het beste en het slechtste in mensen naar boven halen. Op vele plaatsen in de wereld zijn mensen bereid geweld te gebruiken voor hun geloof, en dus ook tegen het geloof van anderen.

Getuige daarvan de actualiteit van de voorbije weken. In Nigeria waren er zowel op Palmzondag, tijdens de Goede Week als op Pasen aanvallen. Gewapende mannen vielen kerken binnen en schoten in het rond, eerst op de aanwezige priester(s). Vaak achtervolgden ze vluchtende dorpsbewoners tot in het bos. Er vielen op verschillende plaatsen tientallen doden.

Uit Syrië blijven berichten binnenstromen van aanvallen op christelijke dorpen. Op Palmzondag werden de meeste processies buiten geschrapt uit angst. De christenen hebben geen vertrouwen dat de overheid hen zal beschermen.

Noord-Korea liet kort na Pasen weten dat het zo goed als alle religiositeit heeft geëlimineerd. Via allerlei wetten wordt elke gelovige activiteit er gezien als een staatsvijandige daad. Twee jaar geleden nog sprak Doorbraak met een uit Noord-Korea gevluchte christen.

In Pakistan was er deze week een verhaal over een 13-jarig christelijk meisje dat ontvoerd was, zich moest bekeren tot de islam en gedwongen getrouwd was – verkracht dus. Volgens de rechtbank was ze oud genoeg om te trouwen en zich te bekeren, alles verliep volgens het islamitische recht. Een weerkerend verhaal in Pakistan en de omringende landen. Ook uit India, Indonesië, China, Irak, Cuba en Congo komen verhalen van geweld, pesterijen of ingrijpen door de overheid tegen christenen.

Kanarie in de kolenmijn

En toch sloot de EU recent een economisch akkoord met India. Het hindoe-extremisme nemen we er blijkbaar bij. De EU sluit een gascontract met Azerbeidzjan, dat in 2023 een etnische zuivering deed van de christelijke Armeniërs en hun cultuur uit Nagorno-Karabach. Niemand gaf thuis, zelfs de VN niet. De EU zweeg erover.

Geweld tegen christenen afdoen met schouderophalen, kunnen we ons niet permitteren. Niet alleen omdat het vele menselijke leed politieke aandacht verdient, maar ook omdat christenen in al hun denominaties een minderheid zijn in veel landen en daarom vaak met geweld te maken krijgen. De christenen zijn zo de kanarie in de kolenmijn: als zij te maken krijgen met geweld, dan andere minderheidsgroepen ook. Religieblindheid kan zeer schadelijk zijn.