Wordt Arizona een gedwongen huwelijk met scheidingsangst?

Toen de jonge Vlaams-nationalist Bart De Wever enthousiast Vlaamse hymnes zong op de IJzerbedevaart, zullen zestien koninklijke theekransjes op zes maand tijd nooit in zijn rebellerende Vlaamse geest opgedoemd zijn. Nog minder dat hij de deus ex machina zou worden van een België dat op sterven na dood is.

Het kan verkeren, zei Bredero. De vorming van de Arizonaregering is allesbehalve de wandeling in het park die De Wever zich had voorgesteld. Het begint meer en meer te lijken op het oneigenlijk verzoenen van water en vuur in een gedwongen huwelijk vol scheidingsangst. Bart De Wever is als de duivel voor een herhaling van het Zweedse kibbelkabinet of de twistregering Vivaldi, waar ministers vechtend over straat rolden.

Anderen hebben dan weer verlatingsangst overgehouden aan de Zweedse regering, die N-VA te elfder ure in de steek liet. Met een minutieus uitgeschreven en extreem gedetailleerde beleidsverklaring hoopt De Wever dit allemaal te vermijden. Maar hoe ijdel is die hoop met partijvoorzitters van de huidige narcistische beeldschermgeneratie?

De Arizonaregering is in de feiten een paarse regering. Het draait om welke ideologische waarde de overhand zal krijgen: de liberale of de socialistische. Paars betekent het ideologisch verzoenen van water en vuur. Ofwel dooft het vuur ofwel verdampt het water.

Neem bijvoorbeeld het fiscale dispuut. Georges-Louis Bouchez wil zijn verkiezingsbelofte van geen extra belastingen niet zien uitdoven of verdampen en Conner Rousseau wil zijn rijkenbelasting niet zien uitdoven of verdampen. CD&V lijkt vooral gericht op het beschermen van hun ‘goudhaantje’ Van Peteghem en het consolideren van diens fiscale plannen, maar ook daar zitten extra belastingen in, wat op verzet stuit bij Bouchez.

Omdat alle partijen volledig op elkaar aangewezen zijn en andere coalitieopties nagenoeg onmogelijk lijken, is Arizona een gedwongen huwelijk. Dit zorgt ervoor dat zowel socialisten als liberalen zich als wispelturige en onverzettelijke bruiden gedragen, wat hun onderhandelingspositie versterkt. Een sprekend voorbeeld hiervan is de stapel van 500 amendementen (andere bronnen spreken van 280 amendementen) die Rousseau woensdag op tafel gooide. Dit versterkt mijn overtuiging beschreven in de brief aan Bart De Wever: Vooruit wil De Wever zien falen en zou het liefst niet in een federale centrumrechtse regering stappen.

Schildpad

Bart De Wever – intellectueel zonder twijfel de meerdere aan tafel –  laat het niet aan zijn hart komen. Hij spreidt zijn vleugels van staatsmanschap wijd over de disputanten. Hij overspeelt zijn hand niet en beseft dat ook de schildpad de meet haalt. De N-VA-troepen onder leiding van Theo Francken ondersteunen De Wevers strategie door zich ver van twisten te houden en te kiezen voor het pad van heilzame consensus. N-VA trekt nadrukkelijk twee kaarten: migratie en strengheid. Daarmee proberen ze het electoraat en hun leden af te leiden van de magere communautaire oogst.

Gelukkig was er, zoals nochtans gebruikelijk, in december geen peiling naar de kiesintenties. Want ik voorspel u: als Vooruit of CD&V zakken in de peilingen en de kiesdrempelvrees stijgt, krijgen we ambras. Als MR zakt in de peilingen en er noten op de zang van Bouchez wegebben, krijgen we ambras. Rousseau, Bouchez en Mahdi zijn zoomers van de beeldschermgeneratie.

Hun strategie draait om confrontatie – vaak populistisch – via sociale media om meningen en stemgedrag te beïnvloeden. Ze weten als geen ander dat het conflictmodel hen groot maakt (dit bewezen hun persoonlijke kiesresultaten). Als politieke influencers zullen ze zonder verpinken het regeerakkoord terug ter discussie stellen of de regeringsonderhandelingen opblazen.

De vraag is niet óf ze het zullen doen, maar wanneer. Wie gelooft dat alle partijen van Arizona zullen stijgen in de peilingen, gelooft nog in sprookjes of mirakels.