Brusselse politici zijn altijd bevoegd, maar nooit verantwoordelijk

Vier schietpartijen op drie dagen. Eentje op beeld. Twee mannen met een kalasjnikov schieten in de metro van Brussel. Ze lopen zo naar buiten uit een metrostation en schieten wat rond, alsof hen niets kan gebeuren. Daarin hadden ze ook gelijk. Een dag later in Peterbos een dode. Zoals gewoonlijk in Brussel is iedereen bevoegd en niemand verantwoordelijk.

Het is geen ‘faits divers’. Vorig jaar waren er 90 schietincidenten. Met 9 doden. Dat is blijkbaar niet genoeg om de Brusselse politici te alarmeren. Hoeveel doden moeten er eigenlijk nog vallen voor er iets gebeurt? Dat is de terechte vraag die ook  Julien Moinil, procureur des Konings van het Brussels parket, zich stelt. ‘Er zit een kogelgat in de slaapkamer van een kind in de buurt van de schietpartij. Ik heb de foto gezien. Hoeveel doden moeten er vallen voor we gepast reageren op de ernst van de situatie’, vroeg hij zich af op La Première, de actuazender van de RTBF. ‘Er heerst laksheid in Brussel.’ We citeren hier de procureur, want veel politieke reacties vallen niet te rapen. Tenzij je de reactie van François De Smet (Defi) in de Kamer meetelt. Volgens hem liggen drugs uit Antwerpen aan de basis van het geweld in Brussel. Want hét probleem van Brussel, zijn uiteraard de Vlamingen.

Dealers en ratten

Die schietpartijen zijn niet het enige probleem. Herinnert u zich de beelden van dat pleintje in Sint-Gillis waar ze open en bloot stonden aan te schuiven voor hun aankopen bij de plaatselijke dealer? Geen unicum in Brussel, dealen op straat wordt er een attractie voor toeristen. Of misschien zag u ook al een filmpje van het parkje aan de Hallepoort, waar de ratten overdag op de paadjes zitten. Uit welk hout moet je als politicus gesneden zijn om daar allemaal van weg te kijken? Wie stemt nog voor die politici? Veel inwoners reageren met de voeten. Zoals Luckas Vander Taelen hier maandag schreef, families vertrekken uit Brussel.

Laksheid regeert

De Brusselse politiek is ziek. De kleine potentaten hebben als eerste bekommernis, om hun beetje macht te beschermen. Brusselse politici zijn altijd bevoegd, maar nooit verantwoordelijk. Dan wijzen ze naar elkaar: negentien burgemeesters, het gewest, de zes politiezones. De laksheid heerst op elk niveau en in elk domein. Het Brussels Gewest is failliet, letterlijk, maar ook politiek en moreel. Ondertussen ruziën de Brusselse politici over met wie ze -zeker geen- meerderheid zullen vormen. De PS probeert zelfs de wet te omzeilen en de Vlamingen buitenspel te zetten met een linkse Franstalige meerderheid. Ook het blijvend toelaten van onverdoofd slachten staat bovenaan de politieke agenda. Ze leven in hun parallelle wereld.

Schuldig verzuim

Het zwijgen en wachten tot het overwaait, is schuldig verzuim van de Brusselse politieke klasse. Ze weten dat het fout loopt, maar doen niets. In een interview roept Luckas Vander Taelen de Vlamingen op om zich meer te bemoeien met Brussel. Zeker de Vlaamse politici. Want ook om in te grijpen in Brussel is twintig jaar te lang gewacht. De Belgische evenwichten waren te belangrijk. Dus we herhalen de vraag van de procureur: ‘Hoeveel doden moeten er vallen voor we gepast reageren op de ernst van de situatie?’