Vandaag 1992: Ward Hermans overleden, van een Vlaamse radicaal gesproken…

Ward Hermans, een bekende Vlaams-nationale journalist en politicus, overlijdt in Deurne (Antwerpen) op 23 november 1992. Tijdens de Eerste Wereldoorlog is hij vrijwilliger aan het IJzerfront. Hij walgt van de taaltoestanden die hij er aantreft en sluit zich aan bij de geheime Frontbeweging.

Hoewel onder pseudoniem gepubliceerd, trekken zijn artikelen in Ons Vaderland de aandacht van de Militaire Veiligheid. In juli 1918 wordt hij ‘overgeplaatst’, naar het Houthakkerspeloton van de Orne. Een geniepige vorm van zware dwangarbeid, waartegen geen beroep mogelijk is. En pas in juli 1919 wordt hij gedemobiliseerd.

Hermans wordt baanbreker voor het Verbond der Vlaamse Oudstrijders (VOS) en ijvert voor amnestie voor de activisten. Daarnaast is hij journalist bij het dagblad De Schelde. Hij wordt verkozen als volksvertegenwoordiger en stelt zich in het parlement radicaal anti-Belgisch op.

Omdat hij in mei 1932 openlijk steun verleent aan het Verdinaso van Joris Van Severen wordt hij uit de Vlaams-nationale Kamerfractie gestoten. Van 1932 tot 1934 militeert Hermans in het Verdinaso, maar wordt er aan de deur gezet wegens gebrek aan discipline. Hij sluit zich aan bij het Vlaams Nationaal Verbond (VNV). Pas in 1939 wordt Hermans opnieuw verkozen in de Kamer en herneemt hij zijn heftig anti-Belgisch betoog. Hij steekt zijn bewondering voor het nationaalsocialisme niet onder stoelen of banken.

Als in mei 1940 de Tweede Wereldoorlog uitbreekt wordt Hermans aangehouden en zonder enige vorm van proces naar een Frans interneringskamp gedeporteerd. Terug in Vlaanderen richt hij samen met René Lagrou de Algemene-SS Vlaanderen op. Hij gebruikt zijn Duitse relaties om een vervroegde vrijlating van Vlaamse krijgsgevangenen in Duitsland te bekomen.

In 1946 wordt Ward Hermans eerst bij verstek ter dood veroordeeld, nadien in beroep tot levenslang en 10 miljoen frank schadevergoeding. In zijn cel schrijft hij onder meer de bestseller Jan van Gent en honderden gedichten. In 1955 komt hij vervroegd vrij, onder meer op voorspraak van de socialistische voorzitter van de Kamer van volksvertegenwoordigers Kamiel Huysmans.