Wanneer de maskers op links afvallen

Amper enkele uren nadat de Verenigde Staten en Israël gisterenochtend hun aanval op Iran lanceerden, regende het op sociale media negatieve en afkeurende reacties uit linkse en islamitische hoek. Nu lijdt het weinig twijfel dat de VS en Israël in deze het internationaal recht niet aan hun kant hebben, maar het contrast met de verpletterende stilte uit die hoek enkele weken geleden – toen het Iraanse regime duizenden onschuldige burgers afslachtte – is te opvallend om te negeren.

Vandaag even na 13u – de Israëlisch-Amerikaanse bombardementen op Iran waren amper vijf uur eerder gestart – plaatste het ABVV al een persmededeling op de eigen site. De vakbond liet daarin weten de aanval te veroordelen, en had het over ‘een eenzijdige militaire interventie die onschuldige burgers treft.’ Dat die onschuldige burgers begin januari bij bosjes werden neergemaaid of desnoods later afgemaakt werden in het ziekenhuis, en dat ze toen de wereld hadden gesmeekt om tussenbeide te komen in Iran was ABVV-voorzitter Bert Engelaar blijkbaar even ontgaan.

Ook voor Groen-Kamerlid Meyrem Almaci moet ‘de internationale gemeenschap de aanval door Israël en Trump scherp en ondubbelzinnig veroordelen’. Volgens Almaci brengt die immers het leven van de Iraniërs en onze wereldorde in gevaar. Veel ironischer moet het niet worden.

In bloed gesmoord

Nog iets verderop ter linkerzijde miste ook PVDA-Kamerlid Peter Mertens de kans om te zwijgen. ‘Vrede en diplomatie waren mogelijk. In plaats daarvan kozen Israël en de Verenigde Staten voor oorlog. Het is aan de Iraanse bevolking om haar eigen toekomst te maken. Wij staan aan de zijde van de mensheid en het internationaal recht’, plaatste hij op X.

Het was ook Mertens blijkbaar ontgaan dat die pogingen van de Iraanse bevolking om haar eigen toekomst te maken (sic) enkele weken geleden in bloed gesmoord werden. Uit nieuwsgierigheid zijn we de tijdlijn van Peter Mertens op X sinds begin januari even afgelopen: hij zweeg al die tijd als vermoord over de bloedige repressie in Iran.

VN-Mensenrechtenraad

Ook internationaal bleven de reacties uit linkse hoek uiteraard niet uit. Rima Hassan, het radicaal-links Franse Europarlementslid (La France insoumise), plaatste minstens een tiental berichten op X. Daarin trok ze fel van leer tegen Israël – ‘de giftigheid van deze staat, die sinds zijn oprichting alleen maar chaos heeft gezaaid’ – en had ze het over ‘agressieve acties van een criminele staat die erop uit is de hele regio te vernietigen’. Ter herinnering: het was in de nasleep van een toespraak van Rima Hassan in Lyon dat twee weken geleden een rechtse student werd doodgeslagen door een linkse knokploeg.

En ook António Guterres, de gewezen socialistische premier van Portugal die zich vandaag secretaris-generaal van de Verenigde Naties mag noemen, deed naar goede gewoonte nog een stevige duit in het zakje. Op X veroordeelde hij ‘het gebruik van geweld door de Verenigde Staten en Israël tegen Iran, en de daaropvolgende vergeldingsmaatregelen van Iran in de hele regio.’ Volgens de VN-topman moeten ‘alle lidstaten hun verplichtingen uit hoofde van het internationaal recht nakomen.’ Vorige maandag schudde Gutteres in Genève nog vrolijk de hand van Kazem Gharibabadi, de Iraanse viceminister van Buitenlandse Zaken. Die had daar eerder die dag – we verzinnen het niet – de VN-Mensenrechtenraad toegesproken.

Schurkenstaat

Om nog even de context te schetsen: sinds de islamitische revolutie van 1979 zouden er in Iran alleen al bij ‘formele’ executies zowat 120.000 mensen zijn omgebracht. Over het aantal slachtoffers dat omkwam bij folteringen in de gevangenissen of tijdens de bloedige onderdrukking van straatgeweld zijn er geen betrouwbare cijfers beschikbaar. Conservatieve schattingen hebben het over ‘minstens vele tienduizenden.’ Om maar te zeggen: de term schurkenstaat is in deze wellicht op zijn plaats.

En dat de Iraanse bevolking het islamitische regime weg wil, daar kan geen enkele twijfel meer over bestaan. De massaprotesten van enkele weken geleden zetten nog maar eens in de verf wat een onderzoeksrapport twee jaar geleden ook al duidelijk had gemaakt. Zowat 70 procent van de Iraniërs wilde toen al dat er een einde kwam aan de islamitische republiek, amper 11 procent van de bevolking steunde toen nog ‘de principes van de islamitische revolutie en de opperste leider’.