Vandaag 1984: België verkoopt atoomtechnologie

Het wordt braafjes ‘nucleaire samenwerking’ genoemd, maar de regering Martens V (christendemocraten en liberalen) begeeft zich op glad ijs. Op 15 november 1984 wordt een overeenkomst gesloten met Egypte voor het ‘vredelievend gebruik van kernenergie’. Een stabiel land kan men Egypte niet noemen, want pas enkele jaren voordien is president Anwar Sadat er door islamitische extremisten vermoord. Onder zijn opvolger Hosni Moebarak wordt het land praktisch een dictatuur.

Na die eerste overeenkomst wordt in het voorjaar van 1985 een gelijkaardige overeenkomst gesloten met de Volksrepubliek China. Dat dit een communistische dictatuur is, kan niemand ontgaan. België is een van de eerste opportunistische West-Europese landen om commercieel in te spelen op de Chinese behoefte aan kerntechnologie. In andere Europese landen, en vooral in de Verenigde Staten, begint men de wenkbrauwen te fronsen.

Nog erger wordt het als België ook een akkoord afsluit met Libië voor de bouw van kerncentrales. Daar is Moammar Khaddafi aan de macht, een moslimdictator, die de hand blijkt te hebben in de bomaanslag op de vooral door Amerikanen bezochte Berlijnse discotheek La Belle op 5 april 1986. Twee Amerikaanse militairen en een Turkse vrouw komen om. Bij de 230 gewonden zijn er 79 Amerikanen.

Washington onthaalt het Belgische voornemen om Libië te helpen bij de bouw van kerncentrales zeer negatief. In Brussel begint men dan toch nattigheid te voelen en belooft men niet mee te doen als geen enkel ander Europees land meedoet. Niemand steekt zijn vinger op.