Vandaag 1916: Alfons Prayon-van Zuylen overleden, noemde België ‘een onvergeeflijke dwaasheid’

De Vlaamse advocaat en dichter Alfons Prayon-van Zuylen overlijdt op 16 november 1916 in Twickenham (Engeland). Hij komt uit een Gentse Franstalige familie, maar wordt flamingant op het atheneum onder invloed van zijn leraar Nederlands, Jacob F. Heremans. Zijn dubbele achternaam ontleent hij aan zijn huwelijk met barones Helena van Zuylen van Nyevelt.

Prayon studeert in Gent rechten waar hij lid wordt van Het Taalminnend Studentengenootschap ’t Zal Wel Gaan (afgekort: ’t Zal), de bekende Vlaamse vrijzinnige studentenvereniging. Hij publiceert van 1868 tot 1874 in de Gentse Studentenalmanak. Opmerkelijk zijn de gedichten waarmee hij deelneemt aan de Vlaamse en Heel-Nederlandse Geuzenfeesten van 1872. Een jaar later wordt hij in Gent medestichter van de Vlaamse Conferentie der Balie.

Prayon-van Zuylen werkt van 1876 tot 1908 afwisselend in Gent en in Elsene als advocaat. In 1889 verdedigt hij de Brusselse stagiair Maurits Josson die omwille van zijn Vlaamsgezindheid voor de Tuchtraad van de Orde der Advocaten was gedaagd. Op de Vlaamse Landdag van 1889, formuleert hij de ‘Verklaring van de rechten van de Vlaming’ en houdt er de feestrede.

Hij wordt in Brussel ook voorzitter van de Liberale Vlaamse Bond (1889-1893), en hoofdbestuurslid van het in 1890 opgerichte Nationaal Vlaams Verbond. Hij is ook hoofdredacteur van het Brussels vrijzinnig en sociaal weekblad De Flamingant (1889-1893), waarvoor hij ook een derde van het beginkapitaal levert.

Eind 1905 wijkt hij uit naar Engeland. Hij blijft vanuit Londen meewerken aan de liberale De Vlaamsche Gazet van Brussel en geeft nog enkele lezingen in de Koninklijke Academie in Gent. De meest bekende uitspraak van Alfons Prayon-van Zuylen is wellicht zijn karakterisering van de ‘Belgische Revolutie’ van 1830: een ‘onvergeeflijke dwaasheid’ (1875).