fbpx

Persoon: Eric Van Rompuy

Hugo Willems

De staat van de natie

De verkiezingen hebben niet bij iedereen doen beseffen dat het dringend anders moet. Traditionele partijen blijven naar hun navel staren.

Van koppige partijheld tot minister-president

Vlotte ernst‘ en ‘independentisme‘. Het waren twee van de kernbegrippen waarmee Geert Bourgeois in 2001 naar buiten trad met zijn nieuwe partij. ‘Het werd voor mij de voorbije maanden duidelijk dat 15 procent een realistisch streefdoel is. Daarvoor aast de N-VA ook op huidige VLD-stemmers: Onderschat de ontevredenheid bij veel kiezers van die partij niet. Ook kiezers van het Vlaams Blok zijn welkom‘, liet de man op 1 december 2001 optekenen en werd daarmee meteen door anderen weggelachen.

Code Oranje

De Vlaamse formatie zat in het slop deze week. En neen: het probleem is niet Kris Peeters. Het probleem is dat Kris Peeters het probleem niet mag zijn.

Parijs is pervers

Het verankeringsdebat is door de strapatsen van GDF-Suez helemaal terug. Frans Crols bladert in heden en verleden en ziet toch verandering. 

Neen bedankt en proficiat

Woensdag werden de Vlaams-Parlementsleden met een aantal jaren mandaat gehuldigd door hun assemblé: Jo Vandeurzen, Mieke Vogels, Karim Van Overmeire en Jos De Meyer voor hun 20 jaar, Dirk Van Mechelen voor zijn 25 jaar en Eric Van Rompuy voor zijn 30 jaar parlementair mandaat. Niet iedereen werd gehuldigd, Vlaams Belang liet de beker aan zich voorbijgaan, om de hypocrisie niet ten top te drijven. 

Compromissen met het compromis als logica

Hendrik Vuye en Guy Clémer hebben een boek uit over de eerste fase van de staatshervorming. Een juridische en politieke evaluatie van de tot nu toe gepubliceerde teksten. Wie wil meepraten moet het gelezen hebben.

Angst voor de V-meerderheid

In juni 2014 zal alles draaien rond de vraag of de N-VA ‘incontournable’ wordt voor de Vlaamse regeringsvorming. Als het ook maar enigszins kan zullen de traditionele partijen de N-VA buiten de Vlaamse regering (en natuurlijk ook de federale) willen houden. Het Belgische establishment snakt naar een lange periode van communautaire rust. En dan kan men een door de N-VA gedomineerde Vlaamse regering missen als de pest.

Vlaanderen en Duitsland, samen sterk

In het blikveld van minister-president Kris Peeters staan de getuigen van de onafhankelijkheid, de Belgische weliswaar. Onder zijn raam aan het Martelarenplein verzamelden de dichter van de Brabançonne Jenneval, het dodenhof Patria en de vrijheidstrijder Frédéric de Mérode.

Rondas: Scherp op ongedierte

‘De NV-A is een parasiet’, had Jean-Marc Nollet laten optekenen. Niet zomaar als zijn persoonlijke mening, in een vlaag van onbehagen geventileerd in een of ander ‘forum’ van Le Soir of La dernière heure, maar als officiële mededeling, afkomstig van een hooggeplaatst politicus, prominent lid van de Franstalige partij Ecolo, en vicepresident van de Waalse regering. Eindelijk was deze parasiet verdwenen, had hij gezegd. In juli 2011 had de N-VA immers de opzettelijk met ballast belaste nota van formateur Di Rupo verworpen. Volgens de huidige regeringspartijen is N-VA toen ‘aan de kant gaan staan’, volgens deze partij zelf is ze ‘eraf gereden’. Hoe dit ook zij, Nollet was blij dat de Vlaamse nationalisten niet meer aan tafel zaten, nu pas konden we vooruit, zonder de parasieten.

Kunnen we nog een weg uit? (II)

Enkele dagen de media grondig volgen, kan de mentale gezondheid ernstige schade toebrengen. Leidt die bezigheid al niet tot een depressie en moedeloosheid, dan toch minstens tot stevig verlies aan vaste grond onder de voeten.

Kunnen we nog een weg uit? (I)

Enkele dagen de media grondig volgen, kan de mentale gezondheid ernstige schade toebrengen. Leidt die bezigheid al niet tot een depressie en moedeloosheid, dan toch minstens tot stevig verlies aan vaste grond onder de voeten.